You decide: intro

Dit is dus mijn nieuwe Fan Fiction. Ik hoop dat jullie het met plezier lezen en ook reacties achter zullen laten. Remember; het is een Fiction, dus alles hierin is nep.
-------

Het is het einde van het schooljaar, het examenjaar welliswaar. Het laatste jaar heb ik met mijn vriendinnen doorgebracht, inclusief ups en downs met die vriendinnen. Maar er zijn mensen die me nooit neerlaten, mijn mede Jonas Brothers fans, mijn beste vriendin en mijn overbuurmeisje. Ik ben 17 en heb een lichte obsessie met beroemdheden (het gaat alleen zo ver dat ik er alles van wil weten hoor, valt dus nog mee). Ik zit in een musical groep en mijn passies zijn schrijven en tekenen. Echt een talent heb ik niet, dacht ik net ergens goed in te zijn.. bleken anderen veel beter te zijn. Elke keer weer... zeer frustrerend! Populair op school ben ik niet, ik heb een groep vrienden waar ik mee rond hang en dat is het. Waarschijnlijk komt dat ook door dat ik goed kan leren en hoge cijfers haal. In mijn klas zijn er mensen die alleen met me praten als ze iets van me willen weten en er zijn ook mensen die mij echt aardig vinden en daar ga ik dan ook gewoon mee om.

Ik loop door de winkel opzoek naar schoenen voor onder mijn gala jurk, ik heb binnenkort gala. Soms zou ik willen dat ik naar een 'red carpet' kon. Maar dat is dus voor beroemde mensen, dus niet mensen zoals ik. Wat ook leuk zou zijn: beroemde merken die willen dat jij hun kleren draagt om ze te promoten! Ik pak een doos van de schappen en pas de schoenen, de schoenen zijn leuk maar hebben een iets te hoge hak voor mij. Daar kan ik echt niet de hele avond op lopen! Dus ik doe ze uit, stop ze in de doos en leg die weer op het schap. "Heb je al iets gevonden?" vraagt mijn moeder. "Hmm nee.. niet echt.." zeg ik terug. "Wat vind je van deze dan?" vraagt mijn moeder. Ik bekijk de schoenen, ze zijn leuk, passen bij de jurk én het hakje is goed! "Mag ik die?" vraag ik. "Tuurlijk" zegt mijn moeder ze rekent ze af bij de kassa en we gaan naar huis.

Bij het gala is een rode loper uitgerold, ik stap uit de auto en wacht buiten op mijn vriendje. Ondertussen maak ik foto's van mij en wat vriendinnen. Als alle jongens uit de groep er zijn gaan we naar binnen. Bij de garderobe zegt Marlous tegen mij "Heb je het gehoord?" "Nee?" "De Jonas Brothers houden een wedstrijd.. het creatiefste duo wint een plaats in hun nieuwste music video!" zegt Marlous blij. "Doe jij al mee?" "Nee, maar zullen we samen mee doen?" "Ja is goed!" zeg ik blij en we laten onze jassen mee nemen. Het resultaat: ik ben de hele avond hyper en doe steeds een overwinningsdansje wat de groep schijnbaar nogal amuserend vind.

-twee dagen later-

"Oké ik klik op insturen hoor!" zeg ik en beweeg de muis naar de knop toe. We zitten achter de laptop heel zenuwachtig alles in te vullen. "Nee wacht!" "Missen we iets?" vraag ik geschrokken. "Hebben we onze namen?" "ja dat was de 1e vraag.." "oké" zegt Marlous. We hebben alles nu vier keer nagelopen en ik klik dus maar op insturen. Nu nog wachten op een 'call back' voor de screening! Vandaag moet iedereen het ingestuurd hebben en tussen 8 AM en 10 AM PST worden de winnaars terug gebeld. Dat is in nederland tussen 5 en 7 in de avond. Marlous blijft slapen dus kunnen we samen de telefoon bewaken. We zitten te zitten en staren naar de telefoon.
Zoals gepland... gaat om kwart voor 6 de telefoon, van een nummer dat als 'onbekend' wordt weer gegeven. Plots worden we allebei heel erg zenuwachtig en durven niet op te nemen.

Opnemen? .......................................................... Laten gaan?